git-me-k(Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz)

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi...Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.Hadi kendimize razıyız diyelim,
Öteki de olmuyor;Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.Bir yanımız "kalk gidelim",
Öbür yanımız "otur" diyor."O"tur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...En kötüsü alışkanlık...
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.
Evlenmeler,Bir çocuk daha doğurmalar,
Borçlara girmeler,İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.
Misal ben;Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında.
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
"Sırtında yumurta küfesi taşımak" diye bir deyim vardır.
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin.
Kendi imalatımız küfeler...
Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira!
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.
Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabi yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif denk olsa...
Gün içinde mesela;
Küçücük gitmeler yapabilsek.
Ne mümkün?Sabah 9 akşam 18...
Sonra başka mecburiyetler...
Sıkışıp kaldık...
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır
Olmamalı.
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı bir ömür yani...
Ne saçma...Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba..Ben her bahar aşık olmam
Ama her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç, ama olsun...
İstemek de güzel.



CAN YÜCEL


Şair ne zaman yazmış bunu bilmiyorum ama şu zamanda da benim çevremde insanlar aynı şeyden şikayetçi...gitmek isteyipte gidememekten ya da ait olamamaktan bulunduğu yere...ben mesela....son zamanlarda hiçbir şeyi özlemediğimi farkettim çünkü uzak kaldığım hiçbir şey yok... (sevdiklerim tabi ki hep yanımda olsun) bahsetmek istediğim ; sabah işe gelirken izlediğim yol,eve dönerken geçtiğim yol,soludugum hava,baktıgım gökyüzü,içtiğim su,gece uyudugum yatak,gözümü açtıgımda gördüğüm oda,,,,,, biliyorum az uzaklaşsam özliycem hepsini .... ufak kaçışlar lazım bize...en son imroz bendeki....ki orada depoladığım o gitmenin uzaklaşmanın verdiği
tadı da tüketmiş durumdayım çoookkktannnn....işte ufak kaçamaklar da yeter bize..ama hayat sabah 8-akşam 6 başka kelepçeler... ha deyince gidemiyor insan işte...yapabilenlerin sayısı da az ..kaymak tabakası kıvamında şairin dediği gibi...

Evet! kesinlikle en kötüsü alışkanlık,Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.....alışkanlıklarımızın altındaki esaretimizi bu cümle gayet kuvvetli özetliyor dimi .... belki de bütün o bahaneler [,bütçe-zaman-işgüç-aile,] yalan...hadi itiraf edelim korkuyoruz alışkanlıkları bırakmaktan,,,terketmekten,,

Hayat bize sunulmuş bir armağandır ya
Bizim de hayatta kalmak için kendisine verdiklerimiz az değildir zira..
Bundandır belki o anlamsız savaşımız hayatla
en cokta kendimizle...

Doğru,,istemekte güzel..gideceğin ülkelerin hayalini kurmak,,,ama istemek bir yere kadar güzel...aslolan bence gitmekte,gidip tekrar dönmekte güzel olan...hayali kurulan uzak yakın ülkelere....


Evet,bahar yaklaşıyor

yüreğime çoktan cemre düşürdüm
seni sevmek için baharı beklemeyeceğim...

demiş ya yine şairlerden biri...demiş demesine de yüreğe düşücek cemre de kalmadı zira...bir ümit belki başka bahara.....